Mijn ADHD- verhaal en grootste angst

In mijn jeugd stuitte ik herhaaldelijk op obstakels als het ging om leren en gedrag. Ik was vaak vol energie, maar kreeg de stempel 'lui', leek niet de doorzetter, maakte zelden iets af en had moeite met concentratie. Het duurde niet lang voordat leerkrachten en mensen in mijn omgeving zich begonnen af te vragen of ADHD een rol speelde. Deze vraag hield me jarenlang bezig.

Tijdens mijn hogeschooljaren begon ik me steeds dieper te verdiepen in dit onderwerp. Ik studeerde orthopedagogie en merkte steeds meer overeenkomsten tussen mijn eigen gedrag en de symptomen van ADHD, en het idee dat dit de verklaring voor mijn uitdagingen zou kunnen zijn, begon steeds geloofwaardiger te klinken. Chaos was toen mijn leven.

Ook als jongvolwassene bleef ik botsen tegen obstakels die ik kon linken aan ADHD. Maar ergens diep vanbinnen drukte ik deze gedachten weg. Want, zo dacht ik, ik was geen onderpresteerder. Ik had verschillende diploma's op zak en mijn leven leek eigenlijk best goed op orde te zijn.

De doorslag kwam toen mijn dochter dezelfde obstakels begon te ervaren in haar schoolwerk en dagelijks leven. Ik aarzelde geen moment en liet haar testen. De diagnose was duidelijk: ADHD. Als een leeuwin die vecht voor haar welp, begon ik naar antwoorden te zoeken. Ik volgde webinars, verslond boeken en besloot zelfs om ADHD-coach te worden, als aanvulling op mijn bachelor in orthopedagogie en master in onderwijswetenschappen. Nu durf ik mezelf met trots een echte ADHD-kenner te noemen.

Maar naarmate ik me dieper verdiepte in ADHD, begon ik steeds meer parallellen te zien tussen mijn dochter en mezelf. Ik realiseerde me dat ik mijn leven weliswaar goed had georganiseerd, maar misschien was dat nu juist het probleem. Alles was inderdaad geordend, maar niet altijd vanuit mezelf. Het waren trucjes, hulpmiddelen en de steun van anderen die me hielpen om mijn uitdagingen te overwinnen.

Dus, nu sta ik voor de grote vraag: Moet ik mezelf laten testen?

Mijn grootste angst? Ik ben opgegroeid met het idee dat ADHD een mogelijke verklaring was en had mezelf deels daarmee geïdentificeerd. Maar wat als dat niet waar blijkt te zijn? Wat als ik mezelf dingen heb wijsgemaakt? Moet ik dan mijn zelfbeeld herzien? Kan ik mezelf nog steeds een expert noemen, ondanks al mijn diploma's, kennis en ervaring, met inbegrip van mijn rol als ondersteuner voor mijn dochter? Is dat genoeg?

Het zijn vragen die me bezighouden, maar ze herinneren me eraan dat het begrijpen van leerstoornissen zoals ADHD een persoonlijke en voortdurende reis is. Het label dat we onszelf geven, verandert niets aan wie we echt zijn en wat we hebben bereikt. Het is slechts een instrument om onszelf en anderen te helpen begrijpen wat we doormaken.

Dus, of ik me nu wel of niet laat testen, mijn toewijding aan het begrijpen van ADHD en het ondersteunen van anderen blijft ongewijzigd. Het draait om leren, groeien en anderen helpen op hun eigen pad van zelfontdekking. En dat is iets waar ik trots op ben, ongeacht de uitkomst van een test.

Spoiler alert: Ik startte onlangs het traject om een eventuele diagnose te verkrijgen.